تمام اطلاعاتی که راجع به پرواز در اوردن هواپیما باید بدانید

 

 

برای اکثر مردم، زیبائی طراحی یک هواپیما در خطوط و منحنی های شکل ظاهری آن خلاصه میشود. اما برای کسی که آن را پرواز میدهد، زیبائی یک طراحی، شامل کاری است که آن طراحی میتواند بکند. این احساس برای یک خلبان مدل R/C نیز به اندازه خلبان یک هواپیمای واقعی است. اختلافات موجود، یعنی اندازه هواپیما و نیز قرار داشتن خلبان مدل بر روی زمین، تاثیر کمی بر نحوه کارائی طراحی دارد.

 

 

از کجا شروع کنم؟

ابتدا سعی کنید راجع به این کار جدید اطلاعات بیشتری کسب کنید. این کار را میتوانید با مطالعه کتابهائی که در این زمینه وجود دارند انجام دهید. ما نیز سعی میکنیم که مقالات و کتابهائی را در این زمینه، به مرور در سایت قرار دهیم. همچنین قبل از اینکه هواپیمایتان را بصورت واقعی پرواز دهید

بهتر است که با یک شبیه ساز مدل که بصورت نرم افزار کامپیوتری موجود اند، کمی تمرین نمائید. میتوانید نمونه ای از این شبیه سازها را با قیمتی مناسب در فروشگاه سایت بیابید.

 

یک مربی مدل برای خود پیدا کنید. با داشتن یک مربی، شما هم سریعتر پیشرفت خواهید کرد و هم با اطمینان بیشتری این هنر را فرا خواهید گرفت. اگر رادیوی مربی شما دارای سیستم آموزش باشد، شما میتوانید یک رادیوی سازگار با آن را خریداری کرده و با اتصال آن از طریق کابل به رادیوی مربی، با ریسک بسیار کمتری پرواز نمائید.

 

موتور هواپیمایتان را انتخاب کنید. بطور سنتی، هواپیماهای R/C مجهز به یک موتور دو زمانه بوده اند که مخلوطی از متانول/نیترو و یا متانول/روغن را میسوزاند و به موتور سوختی معروف است. ولی موتورهای دیگری هم وجود دارند: موتورهای چهار زمانه و نیز موتورهای کم صدا و تمیز الکتریکی.

 

 

چند سوال رایج :

 

این کار چقدر هزینه دارد؟

این بستگی زیادی به بودجه شما دارد. شما میتوانید از زیر 100 هزار تومان تا چند میلیون تومان برای خرید قطعات صرف کنید. بطور میانگین خرید یک هواپیمای کامل برای شروع حدود 200 تا 400 هزار تومان تمام می شود.

 

 

سرعت حرکت مدل چقدر است؟

هواپیما های آموزشی معمولا با سرعتی حدود 40 تا 50 کیلومتر در ساعت حرکت میکنند و میتوانند با سرعت کمی در حدود 20 تا 25 کیلومتر در ساعت فرود بیایند. ولی هواپیماهائی نیز هستند که با سرعتی حدود 350 کیلومتر در ساعت میتوانند پرواز نمایند.

 

 

یک مدل تا چه فاصله ای میتواند پرواز نماید؟

برد یک سیستم رادیو کنترل مدرن حدود 2 کیلومتر است. ولی برای اینکه بتوانید بر مدلتان کنترل داشته باشید، باید آنقدر آن را به خود نزدیک نگهدارید که بتوانید ببینید در حال انجام چه کاری است تا بتوانید کنترلش نمائید. حتی هواپیمائی با طول بال یک متر و نیم در فاصله یک کیلومتری بسیار ریز دیده میشود.

 

 

اگر سوخت هواپیما در هوا تمام شود چه اتفاقی می افتد؟

بر خلاف تصور عموم، حتی در صورتی که موتور شما از کار بیفتد، باز هم شما میتوانید هواپیما را کنترل کنید. شما هواپیمایتان را گلاید میکنید و فرود می آورید. سیستم رادیوئی از باطری مجزائی نیرو میگیرد.

 

 

بعد از مطالعه اصول پرواز در ادامه، شما ایدۀ خوبی از مشخصات طراحی که میخواهید در اولین هواپیمایتان باشد، بدست خواهید آورد.

 

اصول پرواز:

آیرودینامیک: برای پرواز کردن، بال هواپیما باید نیروی بالا برنده ای (Lift) که بزرگتر از نیروی جاذبه باشد ایجاد نماید. از آنجائی که بال هواپیما نمیتواند این نیرو را در حال سکون ایجاد نماید، هواپیما از نیروی جلوبرنده (Trust) برای پیش بردن بال در درون هوا و در نتیجه ایجاد نیروی بالا برنده، بهره میگیرد.

نیروی مخالفی در مقابل نیروی جلوبرنده بصورت اصطکاک و مقاومت هوا وجود دارد که drag نامیده میشود. اگر نیروهای بالا و جلو برنده بزرگتر از نیروهای جاذبه و مقاومت هوا باشند، شما امکان پرواز و در نتیجه لذت بردن از تفریح را خواهید داشت.

 

محل قرار گرفتن بال: هواپیماها از نظر محل قرار گرفتن بال به دو دسته کلی تقسیم میشوند: بال رو و بال زیر. در طراحی هواپیمای بال رو، وزن مدل در زیر بال آویزان میشود. موقعی که مدل از حالت افقی خارج میشود، وزن آن سعی میکند آن را به حالت افقی بازگرداند. در نتیجه، مدلهای بال رو، مدلهای پایدار تر و آسان پرواز تری هستند و انتخاب طبیعی برای اهداف آموزشی میباشند.

مدل بال زیر درست در نقطه مقابل قرار دارد. از آنجائی که وزن این مدلها در بالای بال قرار دارد، پایداری پرواز در آنها کمتر است و مناسب خلبانان حرفه ای تر میباشد که مایل به انجام مانورهای هوائی میباشند.

 

سطح مقطع بال:  اگر در مقابل نوک بال هواپیما قرار بگیرید و آن را از جلو به عقب ببربد، سطح مقطع ایجاد شده را Airfoil مینامند. سطح مقطعی که در قسمت زیر صاف و افقی باشد، بیشترین نیروی بالا برنده را در سرعت های کم ایجاد میکند و به مدل کمک میکند که در صورت انحراف، مجددا به حالت افقی بازگردد. این شکل برای هواپیماهای آموزشی و خلبانان تازه کار ایده آل است.

سطح مقطع متقارن در بالا و پائین دارای یک شکل است که به آن اجازه میدهد تا نیروی بالابر یکسانی را چه در حالت معمولی و چه در حالت معکوس ایجاد نماید. این سطح مقطع برای خلبانان پیشرفته تر توصیه میشود. و بالاخره سطح مقطع نیمه متقارن ترکیبی از دو نوع ذکر شده است و مورد علاقه خلبانان متوسط و اسپرت است.

 

سطح بال/بار بال: سطح بال عبارت از مساحتی از بال است که برای ایجاد نیروی بالا برنده در دسترس است. بار بال عبارت از وزنی است که یک سطح مشخص از بال باید بلند کند و معمولا با واحد اونس بر فوت مربع سنجیده میشود. بطور کلی، بار بال کمتر برای مبتدیان مناسب تر است. در این حالت هواپیما بهتر عمل کرده و راحت تر کنترل میشود.

 

Dihedral: زاویه ای است که بال نسبت به بدنه هواپیما رو به بالا میسازد. Dihedral پایداری هواپیما را افزایش داده و قابلیت مانور آن را کاهش میدهد.

 

ضخامت بال: ضخامت بال، که از بالا تا پائین اندازه گیری میشود، میزان drag ایجاد شده را تعیین میکند. یک بال ضخیم drag بیشتری ایجاد میکند که باعث سرعت کمتر و stall ملایمتری میشود و برای تازه کارها ایده آل است. بال نازکتر اجازۀ سرعتهای بالاتر و stall های ناگهانی را میدهد و مناسب برای مسابقه و مانورهای هوائی خاص است

 

محل قرار گرفتن چرخ: چرخهای سه گانه، یکی در دماغه و دو تا در زیر بالها، بلند شدن و فرود آمدن را آسان میکند و مناسب تازه کارها است.

 

 

جامع ترین مجموعه فارسی آموزش ساخت و طراحی هواپیمای  مدل کنترلی از راه دور نسخه 8

 

 

مقایسه کیتها با مدلهای آماده :

تا این اواخر، اکثر هواپیماهای R/C بصورت کیت عرضه می شدند که شامل یک جعبه پر از قطعات، یک سری نقشه، یک راهنما و تعدادی ابزار بودند. هنوز هم کیتها از محبوبیت زیادی برخوردارند. اکثر مدل کارها از سرهم کردن و مونتاژ قطعات به اندازه پرواز دادن آن لذت میبرند. بسته به نوع کیت، آماده کردن آن ممکن است چند هفته و یا حتی چند ماه طول بکشد و همچنین نیاز به یک جعبه ابزار مجهز دارد.

 

بنا به دلایل متعدد، از جمله کمبود وقت آزاد، مدل کارها به نمونه های پیش ساخته بعنوان راه دیگری برای لذت بردن از پرواز روی آورده اند. در واقع هواپیما های پیش ساخته برای تازه کارها بسیار مناسب هستند. از آنجائی که آنها را در کارخانه مونتاژ کرده اند، شما مطمئن هستید که در ساخت آنها مشکلی وجود ندارد.

اکثر این مدلها با موادی به همان کیفیت بالای کیتها ساخته میشوند. از آنجائی که شما روح و جانتان را در ساخت آن نگذاشته اید، احتمالا در هنگام پرواز دادن آن کمتر عصبی و هیجان زده میشوید. و این امکان به شما داده میشود که بر روی یادگیری پرواز تمرکز نمائید بدون اینکه نیاز به یادگیری مهارتهای ساخت مدل داشته باشید.

 

شما  میتوانید مدل خود را از بین مدلهای با میزان مونتاژ متفاوت انتخاب کنید. اصطلاحات زیر برای نشان دادن میزان مونتاژ شدن مدل بکار میروند:

 

ARF: معادل کلمات Almost Ready to Fly به معنای تقریبا آماده پرواز میباشد. اکثر این کیتها را میتوان در کمتر از 16 تا 20 ساعت آماده پرواز نمود. قطعات اصلی مانند دو نیمۀ بال، بدنه و دم هواپیما همگی کاملا آماده و روکش شده اند. شما بسادگی آنها  را بهم متصل کرده، موتور و گیرنده رادیو را نصب کرده و چرخها و چند قطعۀ دیگر را متصل میکنید و کار تمام است.

 

 

RTF: معادل کلمات Ready To Fly به معنای آماده پرواز است. آیا مایلید مدلی داشته باشید که در عرض بیست دقیقه بعد از باز کردن جعبه آماده پرواز باشد؟ در اینصورت یک مدل RTF بگیرید. شما هنوز هم نیاز به چند مرحله نهائی از مونتاژکاری را دارید ولی بسیار کمتر از چیزی که حتی ARF ها نیاز دارند.در RTF های واقعی حتی موتور و گیرنده رادیو نیز از قبل نصب شده اند. هیچ راه ساده تری از این برای خلبان شدن نیست!

 

انتخاب اندازه هواپیمایتان :

اندازه هواپیما عموما به اندازه موتور هواپیما که بر حسب اینچ مکعب جابجائی پیستون بیان میشود و برای پرواز موفق آن لازم است ، اشاره دارد. رایجترین اندازه ها عبارتند از 20 (که نیاز به یک موتور سایز 20 تا 36 دارد)، 40 (موتور 40 تا 53) ، و 60 (موتور 60 تا 75). اندازه های دیگری نیز وجود دارند که از هواپیماهای مجهز به موتور 049 تا هواپیماهای غول پیکر scale را شامل میشود.


اکثر هواپیماهای آموزشی در دستۀ سایز 40 قرار میگیرند. این به این دلیل است که سایز 40 از پایداری خوبی برخوردار بوده و از قدرت مناسبی برای پرواز در باد ملایم برخوردار اند، اما هنوز هم برای تازه کارها کمی کوچک هستند. هواپیماهای آموزشی زیادی در سایز 60 نیز موجودند و این مزیت را دارند که پایداری حتی بیشتری را ارائه میکنند، ضمن اینکه بدلیل اندازه بزرگتر هواپیما، هنگام دور شده بهتر میتوان آنها را دید و تشخیص داد.

 

انتخاب نوع هواپیمایتان :

ممکن است آنچه که بسیاری از مردم را به سمت R/C میکشاند، ایدۀ پرواز دادن یک جت سریع توربوفن و یا یک جنگندۀ جنگ جهانی دوم باشد. و هیچ راهی سریعتر از این کار برای پایان دادن به علاقه شما در مسیر سرگرمی پرواز هواپیمای مدل وجود ندارد.

این هواپیما ها برای کسانی که تجاربی در کنترل هواپیماهای تند و تیز کسب نکرده اند طراحی نشده اند. هواپیماهای مدل مشابه با تقریبا هر نوعی از هواپیمای واقعی وجود دارد. بدون هیچ شکی، مناسبترین نوع برای مبتدیان، هواپیماهای آموزشی و گلایدرهای مشابه هستند

این هواپیماها مخصوصا طوری طراحی شده اند که به نرمی و آرامی حرکت کنند. این هواپیماها به شما زمان میدهند تا تجربه  و اعتماد بنفس لازم برای پرواز جتها و جنگنده ها را کسب کنید.

 

انواع موتورها :

هواپیما های مدل میتوانند از انواع مختلف موتورها بهره بگیرند. مدلهای الکتریکی از موتورهائی که با باتری کار میکنند برای چرخش ملخ استفاده مینمایند. گلایدر ها با استفاده از جریانات بالا رونده هوای گرم پرواز میکنند. برخی از آنها همچنین دارای یک موتور الکتریکی برای رسیدن سریع به ارتفاع زیاد هستند. اما اکثر مدلهای رادیو کنترل مجهز به موتورهای سوختی میباشند.

 

اقتصادی ترین آنها، موتورهای دوزمانه با بوشینگ برنجی هستند که میل لنگ آنها را در بر میگیرد. برای کمی قدرت بیشتر باید موتور دو زمانه ای را برگزینید که میل لنگ آنها از بلبرینگ استفاده میکند. استفاده از بلبرینگ در ضمن عمر موتور را نیز افزایش میدهد در نتیجه میتوانید از آن برای مدلهای بعدی تان نیز استفاده کنید. اما به هر حال، قیمت این موتورها نزدیک به دو برابر موتورهای بوشینگ دار است.

 

و بالاخره موتورهای سوختی چهار زمانه هستند که کمی قدرت آنها از مشابه دو زمانه شان کمتر و قیمت آنها بالاتر است ولی نیروی گشتاور بالاتری دارند و میتوانند ملخ بزرگتری را بگردانند و صدای بسیار واقعی تری نیز دارند ضمن اینکه سوخت کمتری مصرف میکنند.

 

 

 

رادیوکنترل ها :

هواپیماهای رادیو کنترل توسط یک سیستم رادیوئی کنترل میشوند که از یک فرستنده، که در دست شما قرار میگیرد، باضافۀ یک گیرنده، چند Servo و باتری گیرنده تشکیل شده است. اکثر رادیو های هواپیماها بصورت کامل با تمامی قطعات لازم از جمله باتری قابل شارژ عرضه میشوند.

 

همانطور که قبلا بیان گردید، خلبانان تازه کار بایستی از راهنمائی یک مربی بهره بگیرند. و مهمترین قسمت کار با مربی، اطمینان از این نکته است که هر دوی شما از رادیوئی استفاده کنید که سیستم آموزش را داشته باشد. سیستم آموزشی به شما این امکان را میدهد که رادیوی خودتان را به بوسیله یک کابل به رادیوی مربیتان متصل نمائید. در این حالت باز هم تا زمانی که مربی کلید آموزش را در روی رادیوی خودش پائین نگهداشته، شما هواپیمایتان را کنترل میکنید .

اما اگر شما به مشکلی بربخورید، تنها کاری که لازم است مربی انجام دهد این است که کلید آموزش را رها کند تا کنترل کامل هواپیما به رادیوی او منتقل شود.

 

اکثر هواپیماهای آموزشی به رادیوئی با حداقل چهار کانال فرمان برای کنترل گاز موتور، elevator، Rudder،و Aileron ها، احتیاج دارند. اما همگی رادیوهای چهار کانال لزوما همراه با چهار Servo که لازم است، عرضه نمیشوند. بنابراین مطمئن شوید که سیستم شما دارای تعداد لازم servo برای هواپیمایتان میباشد.

 


 

ابزارها و تجهیزات ساخت :

صرف نظر از اینکه مدل شما بصورت کیت یا پیش ساخته باشد، یک سری ابزار ها و لوازم برای آماده سازی آن مورد نیاز خواهد بود. این ابزارها شامل وسائلی همچون چاقو، پیچ گوشتی، انبردست، سنباده، چسب و شاید یک دریل هستند. برای ساختن کیت همچنین نیاز به وسائل اختصاصی تری مانند ابزارهای نصب روکش  میباشد.

 

برای این کار، چسبهای ساخت مدل R/C نیز مورد نیاز هستند و با چسبهای معمولی که ممکن است فبلا با آنها کار کرده باشید تفاوت دارند. معمولا برای این کار از سیانوآکریلیت ها استفاده میشود. این چسبها اختصاصا برای کار با چوب فرموله شده اند که با زمانهای سفت شدن مختلف، به شما زمان لازم برای کار در هر مرحله را میدهند. سیانوآکریلیتهای غلیظ به پر کردن فاصله کوچک بین قطعات نیز کمک میکنند.

 

چسبهای اپوکسی مدل، چسبهای دوقلو هستند که از یک رزین و یک سخت کننده تشکیل شده اند. در مراحلی که یک اتصال خیلی محکم ضروری میباشد، معمولا استفاده از چسبهای اپوکسی توصیه میگردد.

 

لوازم جانبی :

هنگامی که شما یک هواپیمای مدل خریداری میکنید،  احتمالا به خرید وسایل جانبی ارزان قیمت دیگری نیز برای آماده سازی آن برای پرواز احتیاج خواهید داشت. این وسائل را همراه با کیت عرضه نمیکنند به این دلیل که سایز مناسب آنها بستگی به توع موتور انتخابی شما خواهد داشت. همچنین مدل کاران حرفه ای ممکن است مارک خاصی را ترجیح بدهند و یا اینکه آنها را از قبل
در کارگاه خود داشته باشند. این لوازم معمولا شامل وسائل زیر میشود:

 

روکش: پلاستیک پشت چسبدار که ساختار چوبی اسکلت هواپیما را با روشهای نصب کششی و حرارتی، احاطه میکند.


میله های اتصال: میله هائی هستند که servo ها را به قسمنهائی از هواپیما که باید حرکت دهند متصل میکنند. این میله ها معمولا از جنس مفتول فلزی، چوب بالسا، فایبرگلاس یا پلاستیک باشند.


زائدۀ کنترل: قطعه ای است که در قسمتی از مدل که باید حرکت کند متصل شده و میله اتصال به آن وصل میگردد.

 

لولا: قسمتهای متحرک را به قسمتهای ثابت بدنه متصل میکند.

 

اسفنج: برای احاطه کردن و محافظت گیرنده رادیو در مقابل ارتعاشات موتور بکار میرود.

 

چرخها: در چند نوع از قبیل رزوه دار، بدون رزوه، مقیاس دار و باد شده موجودند.

 

Spinner: پلاستیک یا آلومینیوم مخروطی شکلی که در دماغه هواپیما نصب میشود و شکل ظاهری و نیز آیرودینامیک هواپیما را بهبود میبخشد.

 

پایه موتور: سازه ای تقویت شده معمولا از جنس نایلون یا آلومینیوم که به موتور شما اجازه میدهد تا به شکلی ایمن به هواپیما متصل گردد.

 

باک سوخت، لوله های رابط و فیلترها: سایز مورد استفاده بستگی به اندازه موتور شما دارد. بنابراین اینها را معمولا در کیت قرار نمیدهند.

 

لوازم جانبی موتور: معمولا ملخ همراه موتور یا هواپیما ارائه نمیشوند. همچنین موتور شما ممکن است فاقد صدا خفه کن و یا شمع باشد.

 

 

تجهیزات زمین پرواز : 

هنگامی که هواپیمایتان را انتخاب کرده، ساخته و روکش نموده اید، تنها یک چیز باقی میماند و آن این است که آن را پرواز دهید! برای این کار به چیز هائی احتیاج دارید که ما از آنها تحت عنوان تجهیزات زمین پرواز نام میبریم مانند سوخت، پمپ سوخت،

تجهیزات استارت موتور و چند ابزار اساسی دیگر. بجز سوخت، سایر ابزارها را باید یکبار خریداری کنید. شما میتوانید از آنها به دفعات و برای مدلهای مختلف استفاده نمائید.

 

جامع ترین مجموعه فارسی آموزش ساخت و طراحی هواپیمای  مدل کنترلی از راه دور نسخه 8